De ontwerpen voor de Night of the Proms waren niet louter functioneel, niet direct decoratief, maar eerder een plastische toevoeging, een monumentale begrijpelijke sculptuur in harmonische samenspraak met alle andere facetten van het feest. Bij dergelijke structuur zijn het technische en situationele normen van groot belang. De uitdaging is er zo efficiënt mogelijk aan te voldoen binnen de grenzen van de artistieke integriteit, de esthetische en ethische waarden die Lucas zich voorhoudt. “Ook in mijn non-functionele beeldhouwwerk ervaar ik evenzeer die vrijheid binnen haar begrenzingen die er misschien wel de essentiële schoonheid van uitmaakt.” Een werk verkrijgt zijn specifieke identiteit juist door alle normen en begrenzingen die eraan worden gesteld, en naarmate het er beter aan beantwoordt, verkrijgt het er zijn rijkdom door. De belangrijkste technische eis van de optimale klankweergave in een akoestisch bijzonder moeilijke ruimte (een schelpvormige constructie in geluid weerkaatsend materiaal) beperkte de esthetische vrijheid en was sterk bepalend voor de uiteindelijke vormg.
Het vleugelvliesachtige van de vlieger, het instrument en de vleermuisvleugel luisteren telkens naar: mooi, eenvoudig in vorm en materiaal, herkenbaar, communicatief.
“Ik heb altijd het gevoel gehad dat de dingen die ik maak voor mij zijn tot op net ogenblik dat ze af zijn, dan behoren ze zichzelf toe en aan iedereen die ze graag ziet. In dit geval als deel van het gehele Proms-gebeuren.”