In tegenstelling tot de andere bezit dit beeld een eigen, specifieke afwijking. Het was een periode waarin de materiële omstandigheden weer eens extra moeilijk deden maar de scheppingsdrift des te groter was. Op een dag bladerde ik in een uitgave van National Geografic en viel stil bij een foto van een meisje uit het nieuwe Rusland. Ze had zich in een zelfgemaakte outfit in krantenpapier gestoken, van hoepelrok tot parapluutje en handtas. Schattig. Maar ook een voorbeeld dat de vindingrijkheid van de mens geen grenzen kent, in welke staat van armoede hij zich ook bevindt. Het meisje inspireerde me om zonder schaamte een techniek te gebruiken die assemblage wordt genoemd en door Vic Gentils dikwijls is toegepast.

Ik was net verhuisd naar een oud boerderijtje en daar lag een heleboel boerengereedschap rond te slingeren, rijp voor de schroothoop. Het resultaat is een combinatie van deze assemblagetechniek en mijn persoonlijke werkwijze. Vandaar ook de titel: conversatie. Een samenspraak met een vroegere techniek, verouderd gereedschap, de armoede van andere volkeren … Daarom ontbreekt de stralende lach van het meisje op de foto.

En door dit alles heen verweven de conversatie met het mooiste wat we allen bezitten: de heerlijke kracht van het oneindige scheppend vermogen.